کوه باشي صخره هايت مي شوم
اشک باشي ديدگانت مي شوم
رود باشي چشمه سارت مي شوم
دوست باشي دوست دارت مي شوم 

 

 

کوه باشي صخره هايت مي شوم
اشک باشي ديدگانت مي شوم
رود باشي چشمه سارت مي شوم
دوست باشي دوست دارت مي شوم 

 

نون و پنير و چايي ، قصه ي آشنايي ، الهي ياد نگيري هرگز تو بي وفايي ، روي گلهاي نرگس با يه مداد قرمز ، هزار دفعه نوشتم : زندگي بي تو هرگز !

 

 

سوزي که برف داره بارون نداره ، دردي که عاشق داره معشوق نداره ...

  

 

 

من به يادت حساب باز مي کنم ، شکل ماهت را پس انداز مي کنم

 

 

هيچ وقت آرزو نکن توي دنيا جاي کسي باشي چون اگه آرزوت برآورده بشه جاي خودت توي دنيا خيلي خاليه ...

 

 

بي اجازه ي تو دفتر ??? برگ جديدتو دادم به خدا تا بهترين تقدير رو برات نقاشي کنه!

 

وقتي پيام نميدم خيال نکن که بي خيال از تو و روزگارتم
تو فکرتم ، به يادتم ، زنده به انتظارتم ، اون جوري که تو فکرتم حس مي کنم کنارتم !

 

 

خيال مي کردي قلب من تاب شکستن نداره منتظري بازم دلم پيش دلت کم بياره مرام من تو عاشقي يکدلي و صداقته وقتي ميگم نوکرتم اين آخر رفاقته

  

دل تو اولين روز بهار... دل من آخرين جمعه سال... و چه دورند و چه نزديک به هم

خواننده اين اس ام اس يه دل پاک داره ، يه قلب مهربون داره و يه دوست خوب که آرزوش سعادت و و موفقيت اونه

  

 

زندگي مثل بازيه حکمه. مهم نيست که دست خوبي نداري! مهم اينکه که ياره خوبي داشته باشي، اينطوري شايد بتوني بازيه باخته رو ببري

 

 

زندگي زيباست حتي اگر کور باشي، خوش آهنگ است حتي اگر کر باشي، مسحور کننده است حتي اگر فلج باشي، اما بي ارزش است اگر ثانيه اي عاشق نباشي. ؟

 

 

 

چقدر ما آدما عجيبيم. درختا رو قطع ميکنيم ازشون کاغذ درست ميکنيم و روي کاغذ ها مينويسيم درخت ها رو قطع نکنيد

 

 

فهميدن عشق را چه مشکل کردند ما را از درون خويش غافل کردند چرا کسي به فکر ماهي ها نيست ... سهراب کجايي؟ که آب را گل کردند

 

 

هيچ کس اشکي براي ما نريخت هر که با ما بود از ما مي گريخت چند روزي هست حالم ديدنيست حال من از اين و آن پرسيدنيست
 گاه بر روي زمين زل مي زنم گاه بر حافظ تفاءل مي زنم
حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت: ما زياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم